HAPPENING BKK
NLINE MAGAZINE
×
"รองเท้าที่คับเกิน" บทที่ 1: คนสองโลก
by พอลลีน งามพริ้ง
9 ก.ค. 2562, 08:00
  762 views

ประสบการณ์ข้ามเพศของ "พอลลีน งามพริ้ง"

บทที่ ๑ คนสองโลก

        หลังจากทำความสะอาดและปิดร้านเสร็จ  เวลาก็ล่วงไปจนสี่ทุ่มกว่าแล้ว พินิจ ชายวัย ๔๘ ปี ผู้เป็นทั้งเชฟและเจ้าของร้าน รีบขับรถกลับบ้าน เพราะวันนี้เป็นวันที่เขาต้องใช้ช่วงเวลาก่อนนอนให้คุ้มค่า มันเป็นเวลาที่เขาไม่ได้รอคอย แต่ก็ดีใจทุกครั้งที่มันเดินทางมาถึง ในยามปกติ เขามักจะมีช่วงเวลา “ก่อนนอน” ก็ต่อเมื่อทุกคนในครอบครัวนอนหลับแล้ว เป็นเวลาที่ได้อยู่คนเดียวในความคิดและจินตนาการ บางคืนอาจจะเป็นชั่วโมง แต่หากคืนไหนที่เหนื่อยจากภารกิจในวันนั้น เวลาที่ได้ท่องอยู่ในความคิดของตัวเองจะมีเพียงห้าหรือสิบนาที แล้วก็ผล็อยหลับไป
         วันนี้ “อร” ภรรยาของเขาเดินทางไปกรุงเทพฯ พร้อมกับลูกสาววัยห้าขวบและแม่ยาย กว่าจะกลับอีกสองสามวัน พินิจต้องการใช้เวลา “คนเดียว” ให้คุ้มค่าที่สุด และที่สำคัญเขาต้องมีเวลาในการ “เก็บกวาด” ทำลายหลักฐานไม่ให้หลงเหลือเมื่อทุกคนกลับมา
        เมื่อขับรถถึงหน้าบ้านที่อยู่กลางสวน เขารีบเปิดกระโปรงท้ายรถ ในซอกลึกที่เก็บยางอะไหล่ มีถุงพลาสติกใบใหญ่ซุกตัวอยู่ในนั้น เขาคว้ามันมาแล้วตรงเข้าบ้าน ถอดเสื้อผ้าแล้วดิ่งไปที่ห้องน้ำ เปิดฝักบัวเย็นยะเยือกชำระล้างร่างกาย ในใจก็คิดถึงสิ่งของต่าง ๆ ที่อยู่ในถุงพลาสติก 
        “นี่กูกำลังทำแบบเดิมอีกแล้วหรือ กี่ครั้งกี่หนแล้วที่กูครอบครองสิ่งของเหล่านี้ กี่ครั้งแล้วที่โยนมันทิ้งไปข้างทาง หรือโยนลงถังขยะตามปั๊มน้ำมัน แล้วสุดท้ายก็ไล่หาซื้อใหม่ทีละอย่างสองอย่าง จนครบตามต้องการจนได้” ความรู้สึกผิดแวะเวียนเข้ามาในสมอง ซึ่งก็เป็นเหมือนทุกครั้งที่เขากำลังจะเริ่มทำสิ่งนี้
        ร่างกายเปลือยเปล่าทำให้เห็นผิวกายที่ขาวนวล เขารีบเช็ดตัวจนแห้งแล้วดึงผ้าขนหนูมานุ่งแบบกระโจมอก เปิดถุงพลาสติกอย่างรวดเร็วแต่ละมุนละม่อม
        เขาหยิบชุดชั้นในสตรีสีดำขึ้นมาจากถุงพลาสติก เขาเรียนรู้วิธีใส่มันมาเป็นเวลาสี่ห้าปีแล้ว แต่เพราะไม่ได้ใส่มันทุกวัน ก็เลยอาจจะดูติดขัดไปบ้าง เช่น มันต้องสลับด้าน เอาด้านในออก หลังจากนั้นเขาหยิบถุงน่องผู้หญิงสีเนื้อ มีข้าวสารยัดอยู่ข้างในพร้อมผูกปมที่ปลายถุงน่อง นี่เป็นวิธีที่เรียนรู้จากเว็บไซต์ภาษาอังกฤษชื่อ “Susan’s Place” เมื่อนำ “ถุงข้าวสาร” สอดเข้าไปใต้ยกทรง พร้อมโกยเนื้อหน้าอกที่มีอยู่น้อยนิดขึ้นมา เขาก็จะมีนมและร่องอก ดูเผิน ๆ แล้วเหมือนเนินหน้าอกจริง ๆ ของผู้หญิงเลยทีเดียว
        จากการค้นคว้าข้อมูลในเว็บไซต์ต่าง ๆ พินิจได้เรียนรู้ว่า การจะเป็นผู้หญิง หรือแม้แต่ “การแต่งตัวให้เหมือนผู้หญิง” ต้องทำอย่างไร ทั้งการแต่งหน้าที่ต้องเริ่มจาก รองพื้น แป้งพัฟ คอนซีลเลอร์ เขียนคิ้ว แก้ม ขอบตา ปัดขนตา และสุดท้ายคือลิปสติก เขาสาละวนอยู่หน้ากระจกเป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมง แม้ว่ารูปหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปจากเดิมพอสมควรเนื่องจากผลของฮอร์โมนเพศหญิงที่เขาแอบกินทุกวันมาเป็นเวลาปีกว่า แต่เขาก็ยังดูเป็น “ผู้ชายใส่เมคอัพ” ในสายตาตัวเอง  
        เขาเลือกเสื้อผ้าที่ดูสมวัยแต่ไม่ล้าสมัยจนเกินไป กางเกงยีนส์รัดรูปและเสื้อยืดแขนยาว ไม่ลืมใส่กางเกงฟองน้ำไว้ข้างในเพื่ออวดสะโพกผาย เขาเหมือนผู้หญิงร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเมื่อมองจากระยะไกลกว่าสิบเมตร เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย...
เขาหยิบวิกผมยาวเป็นลอนสีน้ำตาลปานกลางขึ้นมา บรรจงสวมลงบนศีรษะ ดึงปลายด้านท้ายทอยให้คลุมผมเดิมจนมิดชิด มองภาพผ่านกระจก เมื่อหรี่สายตา เขาดูเป็นผู้หญิงมากขึ้นจนตัวเองยอมรับตัวเองได้มากขึ้น โดยเฉพาะในยามค่ำคืนที่มีแต่แสงสลัวบนโลกใบนี้
        ก่อนออกจากบ้าน เขาหยิบน้ำหอมที่แม่ของเขาทิ้งเอาไว้ แม่เดินทางไป ๆ มา ๆ ยังบ้านหลังนี้ แม้น้ำหอมจะมีกลิ่นสัมผัสสูงวัยไปนิด แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงมากขึ้น และนี่เป็นเคล็ดลับสำคัญที่เขาได้เรียนรู้ นั่นก็คือ การแสดงออกเป็นผู้หญิง ต้องเริ่มจากความรู้สึกข้างใน
        เขาเลือกที่จะไม่แตะต้องเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ของภรรยา ด้วยความรู้สึกที่อยากให้เกียรติ และไม่อยากรู้สึกผิดในสิ่งที่ทำลับหลังเธอไปมากกว่านี้ 
        ที่สำคัญเสื้อผ้าของอรเล็กเกินที่พินิจจะสวมได้ เพราะไหล่และกล้ามเนื้อช่วงไหล่ยังใหญ่อยู่ ถ้าไม่อย่างนั้น เดี๋ยวหนังสือเล่มนี้จะต้องเปลี่ยนจาก “รองเท้าที่คับเกิน” เป็น “เสื้อผ้าที่คับเกิน” ไปเสียโดยง่าย
        ก่อนเปิดประตูออกจากบ้าน จิตใจยังสั่นไหว เพราะความกลัวว่าอาจมีเพื่อนบ้านเห็นเขา หรืออาจเจอคนรู้จักที่ใดที่หนึ่งด้านนอกนั้น
        บรรยากาศด้านนอกมืดสนิท ประตูถูกแง้มเปิดออกอย่างเบาที่สุด แทนที่จะมีรองเท้าส้นสูงผู้หญิงสวย ๆ เขาสวมรองเท้าแตะฟองน้ำแบบนิ้วคีบธรรมดาที่วางอยู่หน้าบ้าน โดยหวังว่าใครก็ตามที่เห็นเขา จะไม่ก้มมามองเท้าอันแสนอัปลักษณ์
        เขารีบล็อกกลอนประตูแล้วตรงไปที่รถ เปิดประตูสตาร์ทเครื่องอย่างนุ่มนวล และแม้ว่ามันจะนุ่มนวลเพียงใด พินิจยังรู้สึกว่าเขาทำเสียงดังเกินไปอยู่ตลอดเวลา รถโตโยตาแคมรี่สีดำเคลื่อนตัวออกจากที่แห่งนั้นอย่างรวดเร็วที่สุด ด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่ดังน้อยที่สุด เท่าที่เขารับรู้ได้ ไม่มีใครสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวนี้แม้แต่คนเดียว 
        ท่ามกลางความมืดของถนนสายเพชรเกษม เคลื่อนตัวมาได้สักพัก รถยนต์สีดำกระจกดำก็มุ่งหน้าผ่านแยกหน้าอำเภอ ภายในรถ คนขับผมยาวปรับกระจกมองหลังไปมาให้อยู่ในระดับที่มองเห็นหน้าตาของตนเองได้ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังเพิ่มความเสี่ยงจากการมองไม่เห็นรถที่มาจากด้านหลัง เธอก็ปรับกระจกให้กลับไปสู่ตำแหน่งปกติ แต่แล้วก็ปรับสลับไปมาอยู่นับครั้งไม่ถ้วน จนกระทั่งมองเห็นปั๊มน้ำมันปตท.อยู่ข้างหน้า 
        “ฉันจะทำอย่างทุกครั้งที่เคยทำ” 
        เธอคิดกับตัวเอง “จอดรถแล้วเดินไปห้องน้ำผู้หญิง มองกระจกให้นานที่สุดก่อนที่จะมีใครสังเกตเห็น เข้าห้องน้ำสักพักแล้วเดินออกมา หันมองกระจกแล้วกลับไปที่รถ ถ้าบังเอิญไม่มีใครอยู่แถวนั้น ฉันจะเดินวนเวียนอยู่ข้างรถสักพัก แล้วย้ายรถมาจอดหน้าเซเว่น อีเลฟเว่น”
        พินิจในร่างของผู้หญิงที่ดูเหมือนกะเทยมากกว่า ลงมือทำตามแผนที่วางไว้ การมองกระจกแม้เพียงเสี้ยววินาทีทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้น จนรถเคลื่อนตัวมาจอดหน้าเซเว่น อีเลฟเว่น แต่ผู้คนที่พลุกพล่านทำให้เธอเปลี่ยนใจไม่ลงจากรถ ชายหน้าตาขึงขังแต่งตัวเชย ๆ ด้านหน้าเซเว่นฯ มองผ่านกระจกรถเข้ามาที่เธออย่างสนอกสนใจ เขาอาจมองว่า “ผู้หญิงคนนี้สวยดี” หรือเขาอาจมองว่า “ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ผู้หญิง” 
        เขาจะคิดอย่างไรก็สุดที่พินิจจะเดา แต่มันทำให้เธอประหม่าไม่มั่นใจ และเลือกที่จะถอยรถออกไปจากปั๊มน้ำมันแห่งนั้นทันที 
เมื่อมองนาฬิกา เป็นเวลาห้าทุ่มเศษ พินิจคำนวณว่าเธอเหลือเวลาอีกเท่าไหร่ที่จะต้องกลับถึงบ้าน นอนพักผ่อนและเปิดร้านในวันรุ่งขึ้น เธอเหนื่อยเหลือเกิน หลังจากเผชิญงานหนักในครัวมาตลอดทั้งวัน กลับต้องออกมาทำอะไรเช่นนี้
เธอตัดสินใจวกรถกลับ ยังมีปั๊มน้ำมันฝั่งตรงข้ามก่อนถึงบ้าน มันอยู่ในระยะที่ไม่น่าจะเจอคนรู้จัก ครั้งนี้ คนไม่พลุกพล่านที่หน้าร้านสะดวกซื้อ เธอลงจากรถ เข้าไปในร้าน เดินวนในร้านสักพัก เธอก็รู้สึกว่าพนักงานแคชเชียร์เริ่มเห็นความผิดปกติของเธอ 
        “เธอสวยเกินไป ที่จะเดินทางดึก ๆ อย่างนี้”
        “เธอแก่เกินไป ที่จะแต่งตัววัยรุ่นอย่างนี้”
        “เธอสูงเกินไป ที่จะเป็นคนไทย”
        “เธอดูไม่เหมือนผู้หญิงเลย”

        พินิจคิดแทนแคชเชียร์ ความคิดเหล่านี้ล้วนทำให้เธอประหม่า แสงไฟสว่างจ้า มันน่าจะเปิดเผยให้เห็นความจริงบางอย่าง 
สุดท้ายพินิจรวบรวมความกล้า คว้าน้ำดื่มจากตู้เย็น แล้วเดินไปจ่ายเงินที่แคชเชียร์ด้วยสีหน้านิ่งเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แคชเชียร์หญิงมองเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
        “รับอะไรเพิ่มไหมคะ” พนักงานถาม
        พินิจเลือกส่ายหน้าแทนการพูด รีบจ่ายเงินแล้วเดินออกมา แม้เธอจะอยากให้คนได้เห็นรูปร่างหน้าตาความเป็นผู้หญิง แต่ก็ไม่พร้อมที่จะมีปฏิสัมพันธ์โต้ตอบกับใคร 
         เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พินิจกลับเข้าบ้านอย่างอ่อนล้าและง่วงนอน เธอกลับกลายเป็น “เขา” หลังจากสลัดทุกสิ่งบนร่างกายเก็บเข้าถุงพลาสติกใบใหญ่ ล้างหน้าลบเครื่องสำอางออกจนหมดเกลี้ยง ล้มตัวลงนอน คิดถึงภรรยาและลูกแล้วก็รู้สึกผิดในใจ
        คืนนั้นผ่านไป โดยที่ไม่มีใครใน “โลกของพินิจ” สังเกตเห็นแม้แต่น้อย
 

"รองเท้าที่คับเกิน" จะเปิดให้สั่งจองเร็ว ๆ นี้
ติดตามพรีวิวตอนต่อไปได้ในวันอังคารที่ 16 กรกฎาคม

ABOUT THE AUTHOR
พอลลีน งามพริ้ง

พอลลีน งามพริ้ง

หญิงข้ามเพศเจ้าของประโยค"โลกนี้มีอะไรมากกว่าอวัยวะเพศอีกตั้งเยอะ" อดีตคนทำงานหลายบทบาททั้งสื่อมวลชน นักการตลาด คนดังวงการฟุตบอล ผ่านประสบการณ์มาแล้วทั้งมิติชายมุ่งมั่น และหญิงสุดแซ่บ

ALL POSTS