HAPPENING BKK
NLINE MAGAZINE
×
อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้... แต่ว่ายังอยู่ในประเทศโตโกนะครับ
by โลจน์ นันทิวัชรินทร์
30 ม.ค. 2562, 15:49
  831 views

        ตอนนี้ผมและพี่ ๆ น้อง ๆ ทั้ง 4 คนอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ครับ... รู้แต่ว่าเรายังอยู่ในประเทศโตโก (Togo) ประเทศเล็ก ๆ ทางในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตกที่ขนาบข้างด้วยประเทศกานา (Ghana) และเบนิน (Benin)

       วันแรกที่เราเดินทางข้ามแดนจากกานาสู่โตโก เรามีโอกาสแวะหมู่บ้านเล็ก ๆ แต่มีชื่อยาว ๆ ว่ากูมา กงดา (Kouma Konda) แหล่งผลิตกาแฟออร์แกนิคคุณภาพส่งออกอันมีชื่อเสียงของประเทศโตโกกัน แล้วเราก็แอบติดใจบรรยากาศแห่งมิตรภาพ ความสงบ และเรียบง่ายในหมู่บ้านชนบทเช่นนี้

พ่อค้าแม่ขายชาวโตโก

        เราเลยแอบกระซิบลุงโคฟี่กับลุงตีตี้ ผู้เป็นไกด์และคนขับรถของเราว่า...

      “ลุงครับ... เรามาหาหมู่บ้านเล็ก ที่ผู้คนใจดีแบบวันก่อนเพื่อไปแวะเดินเล่นกันเถอะ... นะ.. นะ..”

        ลุงโคฟี่กับลุงตีตี้เจอการอ้อนแบบนี้ก็เลยใจอ่อน และแล้วรถตู้ของเราก็เลี้ยวออกจากถนนใหญ่ราดยาง กลับลงสู่ถนนฝุ่นแดงกระเด้งกระดอนอีกครั้ง แล้วในเวลาบ่ายคล้อยของวันนั้นรถของเราก็เลยมาหยุดอยู่ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ชื่ออะไรก็ไม่รู้ อยู่แถวไหนก็ไม่แน่ใจ แต่ยังไง ๆ เราก็ได้แวะไปเรียบร้อยแล้วล่ะ

      “Bonjour” เราส่งเสียงทักทายเป็นภาษาฝรั่งเศสพร้อมส่งยิ้มไปยังกลุ่มชายหญิงที่มะรุมมะตุ้มทำอะไรกันสักอย่าง

       อ๋อ... พวกเขาช่วยกันปอกเปลือกคาสซาว่ากันอยู่นี่เอง

       Cassava เป็นหัวมันชนิดหนึ่งที่ชาวแอฟริกันนิยมบริโภคกันอย่างเอิกเกริกโดยเอามาฝานสด ๆ แล้วตำ ตำ ตำ จนละเอียดในครกไม้ใบเขื่อง ก่อนจะนำมาปั้นเป็นก้อนแป้งกลม ๆ เพื่อนึ่งทานเป็นอาหารที่ให้พลังงานและคาร์โบไฮเดรต

ปอกง่าย ๆ แบบนี้
เด็ก ๆ พาเที่ยว โปรดสังเกตบ้านดินด้านหลังครับ ผมชอบมาก ๆ

       เมื่อกลุ่มตี๋ ๆ หมวย ๆ จากเมืองไทยเข้าไป บงชูร์ ทักทายอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ชาวบ้านเลยดูงง ๆ นิดหน่อยที่อยู่ดี ๆ ก็มีมนุษย์หน้าแปลกมาหาถึงลานหน้าบ้าน

       ระหว่างที่ลุงโคฟี่ไกด์คนเก่งของเราเข้าไปเจรจาขออนุญาตให้กลุ่มนักเดินทางจาก ไตยล็องด์ ได้แวะพักและเดินเล่นชมหมู่บ้านของพวกเขาสักหน่อย พวกเราก็ชิงผูกมิตรกับชาวบ้านทันที... และกลุ่มสำคัญที่เราเร่งผูกมิตรด้วยก็คือกลุ่มเด็กครับ  ๆ

       

        เด็กเป็นกลุ่มที่สามารถผูกมิตรได้ง่ายมาก ๆ และเมื่อเราเป็นมิตรกับเด็กแล้ว พ่อ แม่ คุณครูและสมาชิกคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านก็จะตามมาเป็นมิตรกับพวกเราด้วยไปโดยปริยาย และเด็กที่บ้านนี้เมืองนี้ก็มีความสามารถพิเศษที่พร้อมจะ ซี้ กับคนแปลกหน้าได้ทันที

        สักครู่พวกเราก็ได้รับข่าวดีจากลุงโคฟี่ว่าชาวบ้านไม่ว่าอะไร และเพื่อตอบแทนน้ำใจของพวกเขา ลุงก็อยากให้เราบริจาคเงินเล็ก ๆ น้อยเพื่อ ....

        “ให้เด็ก ในหมู่บ้านได้นำไปใช้สำหรับการศึกษา เพื่ออนาคต ลุงกระซิบบอกสคริปต์ผมมา และผมก็เป็นตัวแทนกลุ่มกล่าวตามสคริปต์นี้และมอบเงินไปจำนวนหนึ่งด้วยความเต็มใจ

         ชาวบ้านดูดีใจมาก ๆ หันมาขอบคุณพวกเรากันอย่างเอิกเกริก

        “ทำอะไรกันอยู่ครับ ให้พวกเราช่วยไหม?” ผมและพี่ ๆ น้อง ๆ ชิงเปิดเกมรุกด้วยการชวนชาวบ้านแถวนั้นคุย ได้ผลครับ เพราะพี่ ๆ น้อง ๆ แม่ ๆ ชาวโตโกที่กำลังปอกหัวมันคาสซาว่าอยู่รีบส่งมีดมาให้เราลองปอกกันทีนที เราพอรู้ว่ามันชนิดนี้เป็นอาหารแป้งสำคัญชาวบ้าน แต่ความรู้ใหม่ที่เราได้รับคือ

       “หากเป็นแผลให้เอาคาสซาว่าบดละเอียดแล้วปิดแผลไว้นะ แผลจะหายเร็วมาก

        เราเดินไปยังมัสยิดกลางหมู่บ้าน โดยมีเด็ก ๆ ตามมาเป็นขบวนใหญ่ ....เอ่อ ผมคิดว่าเด็ก ๆ คงชวนกันมาทั้งหมู่บ้านเลยทีเดียว

        มัสยิดนั้นดูเรียบ แต่สวยลงตัว และมีกาน้ำสีสวยวางเรียงด้านหน้าเพื่อให้พี่น้องชาวมุสลิมได้ชำระล้างส่วนต่าง ๆ ของร่างกายก่อนเข้าไปทำจิตสำรวมและสวดมนต์ภายใน

        “เดี๋ยวอยู่รอละหมาดตอนเย็นด้วยกันสิ แต่ฟังจากด้านนอกนะ เพราะด้านในเป็นพื้นที่สงวนไว้สำหรับชาวมุสลิมเท่านั้น คุณพี่คนหนึ่งชักชวน แม้เรายังไม่แน่ใจว่าจะมีเวลาพออยู่ร่วมพิธีด้วยหรือไม่แต่เราก็แอบซาบซึ้งใจในความเมตตาของเขา

เด็ก ๆ ยังคงเดินเล่นหยอกล้อกับพวกเราไปเรื่อย ๆ แล้วก็ดูเหมือนว่าพ่อแม่พี่ป้าน้าอาต่างก็พากันมาเดินเล่นกับเราแทบจะทั้งหมู่บ้าน

        “เคยเห็นต้นเบาบับไหม? มา มา มา... อ้อมมาทางนี้เลย พี่ชายใจดีอีกคนรีบมารับหน้าที่เจ้าบ้านพาพวกเราอ้อมหลังมัสยิดไปดูต้นเบาบับสูงใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางลาน

        ต้นเบาบับ (Baobab) เป็นต้นไม้ที่มีรูปทรงแปลกตาสวยงามและเป็นดั่งสัญลักษณ์แห่งทวีปแอฟริกา เท่าที่ผมทราบมานั้น ชาวแอฟริกันเชื่อว่าต้นเบาบับมีพลังที่สามารถบำบัดความทุกข์ ความกังวล และสร้างพลังบวกให้กับมนุษย์ได้ หากใครเหนื่อยใครท้อก็ขอให้ได้มานั่งพักซึมซับพลังดี ๆ กลับไป และวันนั้นเราโชคดีมาก ๆ เพราะ มันมีผลสุกพอดี...ลองไหม?” คุณพี่ใจดีผู้นั้นก็ถามขึ้น พร้อมส่งผลเบาบับที่ปอกแล้วมาให้ลอง

        ขณะที่ผมกำลังลังเลว่าควรลองผลเบาบับนี้ดีไหม? ในระหว่างเดินทางนั้น ผมจะค่อนข้างระวังเรื่องการรับประทานอาหารที่ไม่แน่ใจในเรื่องความสะอาด แต่เมื่อหันมาอีกทีก็พบว่าน้องหนิงที่เดินทางมากับผมนั้นได้จัดการลองไปแล้วอย่างรวดเร็ว

        “หนิง.... ระวังท้องเสียนะ ผมรีบกระซิบเตือนน้อง

        “ไม่ลองไม่ได้พี่โอ๊ค ไหน มาแล้วต้องจัดค่ะ.... อืม... อร่อยนะ มันมี Texture แบบ Meringue แต่รสชาติเหมือนมะขามมาก หนิงว่าโอเคเลย น้องหนิงสรุปพร้อมกับรีวิวให้ฟัง และผมก็รีบคว้ามาลองบ้าง อืมมม.... ไม่เลวเลย มันเป็นการผสมผสานที่แปลกแต่ลงตัวจริง ๆ

         เราเดินไปเรื่อย ๆ ผ่านบ้านที่สร้างง่าย ๆ จากดิน จากใบไม้ จากสังกะสี เห็นชาวบ้านตำหัวคาสซาว่า ต้มฟูฟู เตรียมแกงสำหรับอาหารเย็น บางคนก็กำลังซักและตากผ้าโดยวางผึ่งลงบนลานพื้นทรายกลางหมู่บ้าน

รอยยิ้มแบบนี้จะอยู่ในความทรงจำตลอดไป

       “พี่ว่าเราควรกลับแล้วล่ะ เรามากวนชาวบ้านมากไปแล้ว เขาหยุดทำกิจกรรมอื่น แล้วมาพาเราเดินกันแทบจะทั้งหมู่บ้านเลยนะ ...เกรงใจอ่า พี่นนแอบกระซิบผมและน้อง ๆ และพวกเราก็เห็นด้วย

 

        “Merci beaucoup et au revoir” พวกรีบกล่าวขอบคุณแล้วโบกมือลาชาวบ้านใจดี ทุกคนโบกมือตอบ ก่อนตามมาส่งเราขึ้นรถตู้ที่กำลังจะเร่งเครื่องวิ่งออกจากหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนั้น หมู่บ้านที่มอบแต่ความทรงจำดี ๆ ให้กับเรา หมู่บ้านที่เราไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ และไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน และถ้าหากคุณผู้อ่านอยากตามไปแวะหมู่บ้านคนใจดีแห่งนี้กันบ้าง ผมอาจบอกให้เบาะแสได้แค่เพียงว่า

       อ๋อ...... อยู่ในประเทศโตโกนะครับ

       

STORY by โลจน์ นันทิวัชรินทร์

Image Contribution : ขอขอบคุณภาพจาก

ดวงฤทัย พุ่มชูศรี Facebook Ning’s Homemade

นนทวัฒน์ พุ่มชูศรี
 

ABOUT THE AUTHOR
โลจน์ นันทิวัชรินทร์

โลจน์ นันทิวัชรินทร์

หนุ่มเอเจนซี่โฆษณาผู้มีปรัชญาชีวิตว่า "ทำมาหาเที่ยว" เพราะเรื่องเที่ยวมาก่อนเรื่องกินเสมอ ชอบไปประเทศนอกแผนที่ที่ไม่มีใครอยากไปเลยต้องเต็มใจเป็น solo backpacker

ALL POSTS